linkedintwitter

Gemeentetaks op huis-aan-huisbedeling vormt barrière voor middenstand

De belasting die gemeenten in ons land heffen op ongeadresseerde huis-aan-huisbedeling van commerciële folders blijft een last voor de (kleine) middenstanders. Manuel Stuyts (Vlaamse Post en Elite Reklaam - Schilde) kan er zich over opwinden. Ivan Vandermeersch (secretaris-generaal van de BDMA) licht toe welke acties de BDMA onderneemt en welke addertjes daarbij onder het gras liggen.
De doodsteek voor kleine uitgevers en kleine zelfstandigen. Zo noemt Manuel Stuyts de belasting die het overgrote deel (zo’n 80 %) van de gemeenten heft op ongeadresseerde reclamefolders. “We zijn het enige land in Europa met zo’n ‘bustaks’. Als ze er in andere landen over horen, vallen ze achterover,” zegt hij. Bovendien is de regeling per gemeente niet eenduidig. “De ene gemeente zegt dat je de eerste twee keer gratis mag bedelen, de andere gaat af op de oplage, weer een ander op het gewicht per stuk. In sommige gemeenten is die belasting zelfs hoger dan de productie- en verspreidingskosten.”

Stuyts wijst erop dat kleine zelfstandigen afzien van folderbedeling. Maar dat leidt tot minder afzet voor hen. “Je kunt zeker als kleine lokale firma pas goed draaien als de consumenten weten dat je bestaat.” Een probleem is ook dat sommige firma’s niet weten dat die belasting betaald moet worden. Stuyts: “En dan krijgen ze een half jaar làter een aanslag. Een schoenwinkel kreeg bijvoorbeeld folders van een fabrikant en verdeelde die. Dat kwam die handelaar op een aanslag van 4.000 à 5.000 euro te staan. Bovenop de verspreidingskosten. Het resultaat: die man doet niets meer ...”

Ook wie als winkelier naar de lokale copyshop stapt, 2.000 kopieën van de aanbieding van de week laat maken en die zelf gaat bussen, krijgt eveneens een aanslag. “En dan voor de hele gemeente, want men kan de oplage niet controleren, ook al zijn er maar 2.000 kopieën gemaakt,” aldus Stuyts. Stuyts wijst er ook op dat gemeenten vaak ecologische redenen aanhalen om de ‘bustaks’ te heffen. “Maar als je zegt dat je op houtvrij papier drukt, dat je het papier zelf willen ophalen, dan blijft de taks toch ...” Een manier om géén belasting te betalen is geadresseerd te werken - vooropgesteld dat een winkelier een adressenbestand bezit. Die verzending valt dan weer onder het postmonopolie en is duurder dan ongeadresseerd bedelen ...

Richtlijn

De problematiek van de gemeentebelastingen op huis-aan-huisbedeling is oud zeer. Voor de Belgian Direct Marketing Association is die taks ook een ‘strijdpunt’ en zijn er contacten over met de verschillende deelregeringen. “Er is echter een grondwettelijk probleem,” zegt Ivan Vandermeersch, secretaris-generaal van de BDMA. “Gemeenten hebben inzake hun fiscaliteit autonomie. De gewestregering kan alleen maar richtlijnen geven, maar die niet wettelijk afdwingen. Bij de toepassing van die richtlijnen door de gemeenten kan de gewestregering wel voordelen geven.”

Hij stipt nog een ander heikel punt aan dat in Wallonië speelt. Daar is er sprake van het invoeren van een specifieke ‘ja’-sticker. De BDMA is nu in gesprek met de Waalse deelregering om daar zo’n ‘opt-in’-systeem voor huis-aan-huisreclame te voorkomen.
Overigens, de gemeenten zelf en politieke partijen zijn bij ongeadresseerde huis-aan-huisbedeling van hun folders vrijgesteld van de belasting.